خبرگزاری «حوزه» روایت زیر را از کتاب «نهج البلاغه» منتشر میکند:
امیرالمؤمنین علی علیهالسلام:
«تَزُولُ الْجِبَالُ وَ لَا تَزُلْ، عَضَّ عَلَی نَاجِذِکَ، أَعِرِ اللَّهَ جُمْجُمَتَکَ، تِدْ فِی الْأَرْضِ قَدَمَکَ، ارْمِ بِبَصَرِکَ أَقْصَی الْقَوْمِ وَ غُضَّ بَصَرَکَ، وَ اعْلَمْ أَنَّ النَّصْرَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ»
اگر کوهها متزلزل شوند، تو پایدار بمان. دندانها را به هم بفشر و سرت را به عاریت به خداوند بسپار و پاها را چونان میخ در زمین استوار کن
و تا دورترین کرانههای میدان نبرد را زیر نظر بگیر و صحنههای وحشتخیز را نادیده بگیر و بدان که پیروزی از سوی خداوند سبحان است.
نهج البلاغه، خطبه ۱۱
نظر شما